Clara Ko Photography

My passion is to photograph people. From strangers on the streets to my closest friends and family, I try to capture what is always seen, but rarely noticed. Everyday things pass in front of our eyes, often without our awareness or appreciation.

I want to evoke in my viewers a feeling of recognition: a recogition of familiar emotions in each person, a recognition of themselves in another, and therefore connecting viewer and subject...through me. I try to record life in all its beauty as well as its cruelty, but I don't want to just document. I want to show the world as I experience it, through my eyes: a look of openness and trust, or of guarded insecurity and vulnerability. I see the camera as a window into the soul. The curiosity and innocence of a child, the frustrated anger of a teenage boy, the pain of living dulled and fueled by alcohol in a homeless man, the love of an elderly man for his wife of many years...I try to capture the people as they really are, at the moment when they show their true selves.

I use photography to reassert my existence, to prove to myself that I exist, to confirm my memories and for keeping them alive when my memory starts to fade. It has been said that every photograph can be seen as a self-portrait. I try to take every picture with that in mind. Photography helps me in my search for a greater understanding of myself and of other people.

Mensen fotograferen is mijn passie. Van onbekenden op straat tot mijn meest nabije vrienden en familie; ik probeer vast te leggen wat altijd zichtbaar is maar zelden wordt waargenomen. Elke dag passeren er dingen voor onze ogen, vaak zonder dat we het ons bewust zijn of waarderen. Ik wil in mijn kijkers een gevoel van herkenning opwekken: herkenning van bekende emoties in elk mens, een herkenning van hunzelf in een ander, en daardoor de kijker en het onderwerp verbinden...door mij.

Ik probeer het leven vast te leggen, zowel in al zijn pracht als zijn wreedheid, maar ik wil niet alleen maar documenteren. Ik wil de wereld laten zien zoals ik die ervaar, door mijn ogen: een blik van openheid en vertrouwen, of van bewaakte onzekerheid en kwetsbaarheid. Ik beschouw de camera als een raam naar de ziel. De nieuwsgierigheid en onschuld van een kind, de gefrustreerde woede van een tienerjongen, de pijn van het leven verdoofd door alcohol in een dakloze man, de liefde van een bejaarde man voor zijn vrouw van vele jaren...Ik probeer mensen vast te leggen zoals ze echt zijn, op het moment dat ze hun ware zelf tonen.

Ik gebruik fotografie om mijn bestaan te verifiëren, om tegenover mijzelf te bewijzen dat ik besta, om mijn herinneringen te bevestigen en om ze levend te houden voor als de herinnering begint te vervagen. Men zegt weleens dat elke foto gezien kan worden als een zelf-portret. Ik probeer elke foto te nemen met dit in gedachte. Fotografie helpt mij in mijn zoektocht naar een groter begrip van mijzelf en van andere mensen.